Dementie en ziekte-inzicht. ‘Dit zou over mij kunnen gaan’

Tijdens een lezing voor naasten in een particuliere locatie voor mensen met dementie, zie ik haar zitten. Ze luistert aandachtig. Haar wangen zijn rood gekleurd.  Is het een bewoner van de locatie? Het ene moment denk ik van wel en het andere weer van niet.

Zo scannen mensen mij ook wel eens, aan het begin van mijn lezingen. Of er nog tekenen zijn.

Later op de avond wordt het duidelijk. Ze is er met haar zoon en kleinkind. Zij vertellen mij over haar alzheimer en zij vertelt mij het niet te hebben. Gedrieën kopen ze mijn boek Ontwarren. ‘Mag ik het als eerste lezen?’ vraagt ze.

Haar kleinzoon speelt nog even voor haar op de piano: Für Elise.

 Ik blijf logeren in de locatie en zie haar inderdaad met het boek in een lekkere stoel zitten. Het ontroert me. Ik vraag me af of het verhaal zal beklijven.
Ik mag foto’s maken en als ik om haar heen draai, leest ze onverstoorbaar door.

‘Welterusten,’ zeg ik haar, rond middernacht. ‘Ik ga naar bed.’
‘Ik blijf nog even lezen,’ zegt ze. Ze klopt op het boek. ‘Dit boek zou over mij kunnen gaan.’

‘Ik heb het niet’ zou ook voor veel mensen kunnen betekenen: ‘Ik heb een ander beeld bij dementie.’